Gerda Schimmel, textielkunstenaar, gebruikt eenvoudige technieken — rijgen, aansnoeren en herhaling — om spanning en structuur te brengen in een aanvankelijke slappe lap. Zo ontstaan vormen die verwijzen naar natuurlijke elementen, maar zich onttrekken aan een vaste betekenis. Textiel transformeert tot compacte of juist ijle, transparante structuren. Haar werk spreekt in fluisteringen: verstilde objecten die ruimte laten voor adem, licht en bezinning. In een geconcentreerd proces van inspiratie en inzicht zoekt Schimmel naar een vorm die krachtig en tijdloos is — een vorm die lijkt te hebben bestaan vóór zij werd gemaakt.
